Met dit recept van tiramisù al limone wordt een levendige Zuid-Italiaanse twist aan het klassieke dessert gegeven door de frisse smaak van sappige citroenen toe te voegen. De regio Campania staat bekend om de citroenboomgaarden die zich uitstrekken over talloze terrassen en het perfecte ingrediënt leveren om dit gerecht te transformeren tot een onmiskenbaar Zuid-Italiaanse smaakexplosie.

Boodschappenlijst voor 3-4 personen

• 2 verse eieren
• Snufje zout
• 180 gram suiker
• 120 gram mascarpone
• Een pak lange vingers
• Een citroen
• 70 ml Limoncello
• Een eetlepel poedersuiker

Bereidingstijd: 35 minuten + 3 uur opstijven

Bereidingswijze

Scheid de dooiers en de eiwitten in twee verschillende kommen. Voeg een snufje zout toe aan de eiwitten en klop ze op met een elektrische mixer. Zodra het mengsel wit kleurt, voeg je beetje bij beetje 60 gram suiker toe terwijl je voortdurend blijft mixen. Blijf mixen tot alle suiker is opgenomen en er een stevige, glanzende witte massa ontstaat. Voeg nu aan de kom met de eierdooiers 40 gram suiker toe en mix dit tot het bleek en luchtig is. Voeg hier de mascarpone en nog eens 40 gram suiker aan toe en mix het geheel tot alle suiker is opgenomen en het een stevige, homogene massa vormt. Schep nu voorzichtig het opgeklopte eiwit en de geraspte schil van een halve citroen (bewaar de andere helft voor later) met een spatel door de mascarpone tot alles volledig gemengd is en je een luchtig mengsel hebt.

Meng in een kommetje de limoncello met twee eetlepels suiker totdat de suiker is gesmolten en voeg dan het sap van een hele citroen toe. Dit vocht gebruik je om de lange vingers in te dippen. Proef voor de zekerheid; elke limoncello is namelijk anders en het kan zijn dat het mengsel te zuur (voeg meer suiker toe), te zoet (voeg meer citroensap toe) of te sterk (voeg een beetje water toe) is. Wanneer je tevreden bent, dompel dan de lange vingers kort onder in het vocht en leg een laag op de bodem van een schaal. Schep over deze eerste laag iets minder dan een derde van de mousse en herhaal dit met nog twee lagen lange vingers en mousse. Dek het geheel af met een laagje overgebleven mousse, dek het af en zet het in de koelkast om op te stijven (minimaal 3 uur). Meng ondertussen een scheutje limoncello met een eetlepel poedersuiker en roer hier de overgebleven geraspte citroenschil doorheen. Laat dit intrekken gedurende de tijd dat de tiramisù opstijft. Schep dit mengsel over de tiramisù zodra je deze serveert.

Buon appetito!

Kookboek met Italiaanse gerechten

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.

De citroenen van de Amalfikust zijn wereldberoemd en bovendien ideaal om een heerlijke limoncello mee te maken. Het beroemde drankje ontstond rond het begin van de twintigste eeuw en is deze heerlijk frisse likeur inmiddels razend populair. Het recept om zelf limoncello te maken, is vrij eenvoudig. Wel is het zo dat een ieder zijn eigen bereidingswijze hiervoor hanteert dus kan het zijn dat de verhoudingen en duur per recept verschillen. Speciaal voor jullie deel ik het recept van mijn tante uit Tramonti, die altijd een voorraad huisgemaakte limoncello in de vriezer heeft liggen.

Om dit smakelijke drankje te maken, wordt over het algemeen alcohol gebruikt met een alcoholpercentage van ten minste negentig. Van de citroenen wordt alleen de schil gebruikt die vervolgens in de alcohol worden geweekt. Heb je dus geen citroenen afkomstig uit het gebied van de Amalfikust, zorg er dan voor dat je in elk geval biologische (dus onbespoten) citroenen gebruikt.

Boodschappenlijst

• 1 liter alcohol (minimaal 90%)
• 6 grote citroenen
• 850 gram suiker
• 1 liter water

Bereidingswijze

Was de citroenen goed en verwijder eventueel vuil met een schoon sponsje. Droog ze hierna goed af om ze vervolgens te schillen. Gebruik enkel het gele gedeelte van de citroen, aangezien het wit van de schil de limoncello een bittere smaak zal geven.

Doe de schillen in een glazen pot die goed afgesloten kan worden en schenk vervolgens de alcohol erbij. Zet de pot op een donkere, koele plek en laat deze daar 21 dagen* lang staan. Schud om de paar dagen de pot met het vloeistof even kort zodat het geheel goed mengt.

*Je kunt de schillen ook korter laten trekken, bijvoorbeeld 7 tot 14 dagen. Hoe langer ze in de alcohol blijven, hoe intenser de smaak van de limoncello wordt. In Italië verschilt dit vaak per familie: de één zweert bij een korte maceratietijd, terwijl de ander de schillen gerust een maand of langer laat trekken voor een volle, krachtige smaak.

Na deze 21 dagen maak je met de suiker een siroop door deze in een pannetje water aan de kook te brengen. Wanneer deze volledig is afgekoeld, voeg je dit toe aan het mengsel van de citroenschillen en alcohol. Vervolgens zeef je het geheel, waarmee je de citroenschillen uit de likeur verwijderd. Giet de vloeistof in glazen flessen en sluit deze goed af. De flessen met limoncello laat je vervolgens minimaal een week op een donkere en koele plek staan.

Na deze periode is jouw zelfgemaakte limoncello klaar om gedronken te worden!

Cin cin!

Met dank aan B&B in Cilento – Benvenuti nel Sud voor de foto’s.

Kookboek: The Lemon Kitchen

Ben je op zoek naar meer frisse recepten waarin de biologische citroen de hoofdrol speelt? The Lemon Kitchen biedt uitkomst! Auteur en citroenliefhebber Jadis Schreuder deelt in haar kookboek maar liefst vijfenveertig eenvoudige recepten die stuk voor stuk zijn voorzien van een rijke en frisse smaak.

Lemon Tour Amalfi

Deze citroen tour is een ware beleving en een unieke ervaring. Niet alleen kom je van alles te weten over de wereldberoemde sfusato amalfitano, je krijgt bovendien een kijkje achter de schermen bij het historische familiebedrijf van de familie Aceto. Deze familienaam is al zes generaties lang onlosmakelijk verbonden met de citroenen van Amalfi. Inmiddels heeft Salvatore Aceto het roer overgenomen en leidt met trots het bedrijf. Met respect voor de eeuwenoude tradities én de geldende richtlijnen, promoot hij de biologische en duurzame productie van deze wereldberoemde citroen. Met kennis en plezier laat hij mensen van over de hele wereld kennis maken met de authentieke ziel van Amalfi. Lees meer over deze geweldige Lemon Tour en boek jouw plek online!

Spaghetti alla Nerano is een typische specialiteit die zijn oorsprong vond in het vissersdorpje Nerano op het Sorrentijns schiereiland. Het gerecht ontstond spontaan in de vroege jaren vijftig in de keuken van een lokaal restaurant. Met slechts een handvol eenvoudige ingrediënten veroverde deze smaakvolle pasta al snel de harten van fijnproevers en is het vandaag de dag een geliefd gerecht dat deel uitmaakt van de rijke culinaire traditie van de regio. De pasta wordt bereid met gefrituurde courgette en caciocavallo of Provolone del Monaco D.O.P., afkomstig van het schiereiland. Dankzij de eenvoud van de ingrediënten is dit gerecht ook thuis verrassend makkelijk te bereiden.

Boodschappenlijst voor 2 personen

• 75 gram provolone dolce
• 15 gram Parmezaanse kaas
• 300 ml olijfolie
• 2 kleine courgettes
• 2 teentjes knoflook
• 200 gram spaghetti
• Een handvol basilicumblaadjes

Bereidingstijd: 25 minuten

Bereidingswijze

Rasp de provolone en Parmezaanse kaas en plaats ze in een afgedekt schaaltje in de koelkast. Verhit in een kleine koekenpan het grootste deel van de olijfolie (laat een paar eetlepels over) met een licht geplet teentje knoflook tot het ongeveer 180 graden Celsius bereikt. Snijd de courgettes in zeer dunne plakjes en frituur ze tot ze licht beginnen te kleuren. Laat ze uitlekken op keukenpapier.

Breng een pan met water aan de kook, voeg royaal zout toe en kook de pasta tot deze bijna al dente is. Terwijl de pasta kookt, verhit je in een andere pan een beetje olijfolie en het andere licht geplette teentje knoflook gedurende ongeveer een minuut. Verwijder vervolgens het knoflookteentje uit de pan en voeg de gefrituurde courgetteplakjes toe. Breng op smaak met zout en versgemalen zwarte peper. Voeg daarna de bijna al dente pasta toe, samen met een pollepel van het kookvocht. Roer dit geheel nog een minuut op hoog vuur.

Nu komt het belangrijkste gedeelte: haal het schaaltje met geraspte kaas uit de koelkast, zet het vuur uit en voeg beetje bij beetje de gekoelde kaas toe terwijl je de pasta constant blijft roeren. Blijf roeren totdat alle kaas gesmolten is en de pasta is bedekt met een mooi, romig laagje. Roer tot slot de gescheurde basilicumblaadjes en wat versgemalen zwarte peper erdoorheen, en de pasta is klaar om geserveerd te worden.

Buon appetito!

Kookboek met Italiaanse gerechten

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.

Pasta e fagioli betekent letterlijk “pasta en bonen” en is een klassiek Italiaans gerecht dat al eeuwenlang wordt bereid en gegeten. Het is een hartige soep die meestal bestaat uit pasta, bonen, tomaten, groenten, kruiden en soms wat vlees. Het wordt vaak beschouwd als een stevige en voedzame maaltijd.

De oorsprong van pasta e fagioli is niet helemaal duidelijk, zoals vaak het geval is bij traditionele gerechten. Toch wordt het gezien als een gerecht met diepe wortels in de Italiaanse culinaire traditie. Oorspronkelijk werd het gegeten door boeren en arbeiders, omdat het bestond uit simpele, goedkope ingrediënten die gemakkelijk te vinden waren. Het is daardoor een voorbeeld van de traditionele cucina povera, de Italiaanse armeluiskeuken.

In verschillende Italiaanse regio’s bestaat er een eigen variant van pasta met bonen. Chef Michelle Bogers deelt het recept van de Napolitaanse versie, oftewel pasta e fasul.

Boodschappenlijst voor 2 personen

• Olijfolie
• 1⁄2 wortel (fijngesneden)
• 1 kleine ui (fijngesneden)
• 1⁄2 stengel bleekselderij (fijngesneden)
• Een handvol kerstomaatjes
• 1 blik borlotti of cannellini bonen (uitgelekt en gespoeld)
• 100 gram pasta corta (elk type zeer kleine pasta)

Bereidingstijd: 30 minuten

Bereidingswijze

Verhit wat olijfolie in een pan en fruit hierin de fijngesneden ui, wortel en selderij tot ze zacht en doorschijnend zijn. Voeg vervolgens de tomaten toe en bak ze tot ze zacht zijn. Voeg de bonen toe, samen met ongeveer 400 ml water. Kruid het geheel royaal met peper en zout. Breng het zachtjes aan de kook. Doe de helft in een kleiner bakje, pureer dit met de staafmixer en voeg het weer toe aan de pan. Breng het mengsel weer aan de kook en voeg de pasta toe, terwijl je blijft roeren terwijl het suddert. De truc is om het merendeel van de vloeistof te laten verdampen gedurende de tijd die de pasta nodig heeft om te koken. Zet het vuur uit net voordat de pasta al dente is. De pasta stopt namelijk niet onmiddellijk met koken omdat je deze in het kokende vocht laat zitten.

Laat de pasta e fagioli een paar minuten rusten voordat je het serveert zodat de smaken zich goed kunnen vermengen. Garneer met een scheutje goede olijfolie en wat vers geraspte Parmezaanse kaas voor extra smaak.

Buon appetito!

Kookboek met Italiaanse gerechten

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.

Een van de meest geliefde Napolitaanse pastagerechten die geen tomaat bevat, is pasta alla genovese.  De naam doet misschien vermoeden dat het gerecht uit Genua komt, maar niets is minder waar. Volgens overlevering werd deze rijke vleessaus voor het eerst bereid door Genovese koks die in de vijftiende eeuw in de haven van Napels werkten. Ze serveerden pasta met een langzaam gegaarde vleessaus, en zo ontstond deze Napolitaanse klassieker.

Een kenmerkend detail van deze saus is de overvloed aan ui. Kilo’s ui worden samen met rundvlees langzaam gestoofd tot een zijdezachte saus die haast wegsmelt op je tong. De uien geven niet alleen een intense, zoete smaak aan het gerecht, maar zorgen ook voor die karakteristieke, bijna romige structuur van de saus.

Dit gerecht vraagt wel wat van je tijd en toewijding. Hier draait alles om slow- cooking. De saus moet urenlang op een zacht vuurtje sudderen, waarbij de aroma’s zich langzaam ontwikkelen en de smaken zich verdiepen.

Boodschappenlijst voor 4 personen

• 400 gram pasta (ziti, rigatoni of paccheri)
• 1⁄2 wortel
• 1⁄2 stengel bleekselderij
• 100 ml witte wijn
• 200 gram vinkenlap (of ander rundvlees dat geschikt is voor stoofschotels)
• 4 tot 5 grote uien
• 1 laurierblad
• Een stuk korst van de Parmezaanse kaas (optioneel)

Bereidingstijd: 7,5 uur

Bereidingswijze

Hak de wortel en selderij fijn. Verhit wat olie in een grote pan en bak de groenten tot ze zacht zijn. Kruid het vlees aan beide kanten met peper en zout en voeg grote stukken toe aan de pan. Laat het vlees aan beide zijden bruin worden op een laag vuur, ongeveer 10 minuten aan elke kant. Verhoog vervolgens het vuur en giet de witte wijn erbij. Kook tot het grootste deel van de wijn is verdampt.

Snijd de uien doormidden en snijd ze vervolgens in dunne plakjes. Voeg ze toe aan de pan en roer tot ze zacht zijn. Voeg dan het laurierblad, zout en peper toe en giet water in de pan totdat de inhoud volledig is ondergedompeld. Dek af met een deksel en laat het ongeveer drie uur sudderen op een laag vuur, of totdat het vlees gemakkelijk uit elkaar kan worden getrokken met een vork. Haal het vlees uit de pan en zet het apart.

Laat de saus nog minimaal vier uur sudderen op een laag vuur (zo laag mogelijk). Hoe langer je het laat sudderen, hoe beter de smaak wordt.

Voor het serveren, voeg de stukjes vlees weer toe aan de saus om op te warmen. Breng een pan met water aan de kook, voeg zout toe en kook de pasta. Maak met een soeplepel een kuiltje in de pan met saus, wacht tot het gevuld is met vocht en schep dit in een pan. Herhaal dit proces een paar keer. Voeg vervolgens de uitgelekte, bijna al dente gekookte pasta toe, samen met een deel van het kookwater, en roer tot de pasta mooi bedekt is. Serveer de pasta met nog een paar lepels van de genovese-saus en eventueel wat Parmezaanse kaas.

Buon appetito!

Kookboek met Italiaanse gerechten

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.

Gattò di patate is een traditioneel Zuid- Italiaans gerecht en wordt vaak geserveerd bij feestelijke gelegenheden. Het woord ‘gattò’ stamt af van het Franse ‘gâteau’ en heeft zijn oorsprong in de tijd dat Franse koks de scepter zwaaiden aan het hof in Napels. Daarom kregen traditionele Napolitaanse gerechten Franse namen die tot op de dag van vandaag in gebruik zijn gebleven. Omdat dit gerecht al meer dan twee eeuwen bestaat, heeft elke familie haar eigen recept voor gattò, waardoor er soms aangename variaties ontstaan.

Het belangrijkste ingrediënt van gattò di patate zijn aardappelen. Deze worden gekookt, gepureerd en gemengd met andere ingrediënten zoals eieren, kaas (vaak Parmezaanse kaas of pecorino), boter, en soms ook gehakt vlees, ham of salami. Het geheel wordt op smaak gebracht met zout, peper en soms nootmuskaat voor extra smaak.

Het is een smakelijk voorbeeld van de rijke culinaire tradities van de regio en wordt gewaardeerd om zijn heerlijke, hartige smaak en de mogelijkheid om te variëren met de vulling, waardoor het aan verschillende smaakvoorkeuren kan worden aangepast. Michelle Bogers deelt haar versie van dit heerlijke recept zodat je deze makkelijk zelf kunt maken.

Boodschappenlijst

• 1 kilo aardappelen
• 2 eieren
• Een paar eetlepels melk
• 200 gram mozzarella of fior di latte
• 100 gram gesneden ham
• 80 gram geraspte harde kaas
• 40 gram paneermeel
• Een klontje boter
• Zout
• Peper

Bereidingstijd: 90 minuten

Bereidingswijze

Kook de aardappelen met de schil ongeveer 25 minuten of tot ze gaar zijn. Schil ze en pureer ze. Verwarm de oven op 180 graden Celcius. Wanneer de aardappelen licht zijn afgekoeld, roer je er de eieren, melk, geraspte kaas en een flinke hoeveelheid zout en peper doorheen. Snijd de mozzarella (pers eerst het overtollige vocht eruit) en de ham in kleine stukjes en roer dit er ook doorheen. Vet een ovenschaal in met boter en besprenkel de bodem en zijkanten met paneermeel. Schep het aardappelmengsel in de schaal en druk het aan om elk hoekje te vullen. Bestrooi het vervolgens met een laag paneermeel en leg er een paar kleine stukjes boter bovenop. Dit zorgt ervoor dat het paneermeel een mooie knapperige korst vormt. Na 40 minuten in de oven te hebben gestaan, zet je de temperatuur op 200 graden Celcius en leg je er nog wat boter bovenop. Laat dit nog zo’n 10 minuten staan tot het geheel krokant en goudbruin is. Laat het eerst iets afkoelen voordat je het serveert.

Buon appetito!

Kookboek Italiaans koken met Felicia

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.

Mozzarella in carrozza is zo’n typisch Italiaans gerecht waar je meteen blij van wordt. Krokant van buiten, smeuïg van binnen en met een onweerstaanbare smaak van gesmolten mozzarella is het de ultieme snack voor elk moment.

Oorspronkelijk komt deze lekkernij uit Campania, waar men al vroeg creatief omsprong met restjes in de keuken. In de negentiende eeuw ontstond dit gerecht als een slimme manier om oud brood en overgebleven mozzarella alsnog om te toveren tot iets heerlijks. De naam – letterlijk ‘mozzarella in een koets’ – verwijst op poëtische wijze naar de manier waarop de kaas tussen twee sneetjes brood wordt ‘vervoerd’ en zo als het ware een soort koets vormen voor de kaas.

De bereiding is eenvoudig, maar het resultaat is groots: twee sneetjes brood, rijk gevuld met mozzarella, worden door bloem en losgeklopt ei gehaald en goudbruin gebakken. Het resultaat is een romige, zachte vulling met een krokante buitenkant die knispert bij elke hap. Of je nu een restje mozzarella in de koelkast hebt liggen of gewoon zin hebt in iets hartigs, mozzarella in carrozza is altijd een goed idee. Perfect als snack of als hapje op de borrelplank. Serveer het met een fris drankje en proef de eenvoud én rijkdom van de Italiaanse keuken.

Boodschappenlijst voor 4 – 6 personen

• 1 bol mozzarella (uitgelekt, ongeveer 250 gram)
• 1 heel brood (gesneden)
• 3 eieren
• 300 gram broodkruim
• Frituurolie
• Peper

Bereidingstijd: 50 minuten

Bereidingswijze

Snijd de uitgelekte mozzarella in dunne plakjes en dep elk plakje nog verder droog met keukenpapier. Snijd de korsten van het brood, en beleg de sneetjes brood met een laagje mozzarella en kruid ze met peper en zout. Zorg ervoor dat de mozzarella net de rand van het brood niet raakt. Dek alles af met nog een sneetje brood – zoals een tosti – en druk alles stevig plat. Knijp de randen extra stevig aan zodat ze aan elkaar blijven plakken. Snijd het brood nu in driehoekjes door het tweemaal diagonaal door te snijden.

Klop in een kommetje de eieren los en vul een ander kommetje of bordje met het broodkruim. Dompel de driehoekjes kort onder in het ei en wentel ze dan in het broodkruim. Zorg ervoor dat alle zijkanten goed bedekt zijn, zodat de mozzarella er niet uit kan lekken tijdens het frituren.

Verhit de frituurolie in een pannetje of in de friteuse tot 180 graden Celsius en frituur de hapjes in 3 à 4 minuten goudbruin, draai ze halverwege eenmaal om. Laat ze op keukenpapier uitlekken en besprenkel ze met nog wat zout voor het serveren.

Buon appetito!

Kookboek met Italiaanse gerechten

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.

In Italië wordt op 19 maart La Festa del Papà gevierd, Vaderdag. Het is de dag van San Giuseppe, een heilige die door de kerk wordt beschouwd als beschermheer van vaders en een voorbeeld is voor velen.

Natuurlijk kan lekkers niet ontbreken op deze feestelijke dag! Een traditionele lekkernij die je rond deze periode in de regio Campania overal zult tegenkomen, is de zeppola di San Giuseppe. Het heeft veel weg van een donut: rond met in het midden een gat. Deze worden versierd met banketbakkersroom met daarbovenop een kers. Om het helemaal af te maken worden ze bestrooid met wat poedersuiker. Er zijn ook steeds meer zaken waar je zeppole kunt vinden waarvan ook de binnenkant is opgevuld met room of soms zelfs Nutella.

De zeppola kan worden gefrituurd of in de oven worden gebakken. Chef Michelle laat jou zien hoe jij zelf deze traditionele lekkernij thuis kunt bereiden, zowel de gebakken als de gefrituurde variant.

Boodschappenlijst voor acht grote zeppole

Voor de room

• 500 ml volle melk
• 1 vanillestokje
• schil van een citroen
• 125 gram eigeel (ongeveer 6 dooiers)
• 130 gram suiker
• 45 gram maïzena

Voor het soezendeeg

• 250 ml water
• 60 gram ongezouten boter
• 150 gram bloem
• 4 eieren
• 1 eigeel
• Flinke snuf zout

Overige benodigdheden

• Amarena kersen of rood fruit naar keuze
• Een of twee spuitzakken

Bereidingswijze

Voor de room: Verwarm de melk in een klein steelpannetje. Voeg de schil van een citroen toe (de schil haal je het gemakkelijkst met een dunschiller af), snijd het vanillestokje in de lengte doormidden en schraap met een mesje de zwarte zaadjes uit een van de helften. De andere helft kun je voor een andere bereiding bewaren. Voeg de zaadjes en het halve (lege) vanillestokje ook toe aan de melk.

Klop in een kom de eierdooiers en suiker samen tot het geheel iets lichter van kleur wordt. Vervolgens klop je de maïzena erdoorheen. Zorg ervoor dat er geen klontjes ontstaan. Wanneer de melk bijna het kookpunt heeft bereikt, schep je met een schuimspaan de citroenschil en het vanillestokje uit de pan en giet je de helft bij het eimengsel terwijl je voortdurend blijft roeren. Dit mengsel voeg je weer toe aan de pan met melk. Blijf roeren op een laag vuurtje tot er een mooie, dikke room ontstaat. Giet het over in een kom en bedek de room met een stuk huishoudfolie (dus direct over de room, niet over de kom) om te voorkomen dat er een dik velletje op de bovenkant gevormd wordt.

Voor het soezendeeg: Verwarm het water en de boter in een pan tot het begint te koken. Voeg de bloem en het zout toe, zet het vuur uit en roer stevig om alles te combineren tot er een egaal en stevig mengsel ontstaat. Schep het over in een kom en laat het op kamertemperatuur volledig afkoelen, het beste is om hierna de room nog een uur in de koelkast te zetten. Klop vervolgens de eieren en de dooier erdoorheen, één voor één. Voeg het volgende ei er pas aan toe nadat je het vorige ei volledig hebt verwerkt.

Bereid een spuitzak met een stervormige spuitmond en giet het deeg in de spuitzak. Bekleed een bakplaat met bakpapier en spuit het deeg in een donutvorm met een gat in het midden. Om een mooi hoog gebakje te krijgen, kun je enkele lagen op elkaar spuiten.

Om de zeppole te vormen, kun je het deeg frituren of bakken in de oven. Om ze te frituren, verwarm je frituurolie tot 160 graden Celcius en knip je het bakpapier met het deeg erop in afzonderlijke vierkantjes zodat je de deegringen één voor één kunt oppakken. Houd het deeg ondersteboven vast bij het bakpapier en laat het voorzichtig in de olie zakken. Na ongeveer 20 tot 30 seconden zou je het papier moeten kunnen verwijderen. Draai de zeppola na ongeveer 3 minuten om en bak hem nog eens 3 minuten aan de andere kant. Laat ze uitlekken en afkoelen op een rooster.

Buon appetito e buona festa del Papà!

Kookboek Italiaans koken met Felicia

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.

Castagnole zijn kleine, gefrituurde deegballetjes die tijdens de carnavalsperiode in Italië niet mogen ontbreken. Hoewel ze oorspronkelijk uit het noorden van Italië komen, vind je ze ook volop in bakkerijen en keukens rond Napels. Deze lekkernij is door heel Italië geliefd tijdens carnaval en hoort net zo goed bij deze periode als chiacchiere en andere zoete frituurspecialiteiten. De balletjes zijn goudbruin, licht krokant van buiten en heerlijk zacht vanbinnen: precies het soort zoetigheid dat je het liefst nog warm uit de pan door de suiker rolt.

Boodschappenlijst voor ongeveer 30 stuks

• 200 gram bloem type 00
• 1 groot ei
• 40 gram zachte boter
• 50 gram kristalsuiker
• Geraspte schil van 1 onbespoten citroen
• Zaadjes van 1 vanillestokje (of vanillesuiker)
• 1 eetlepel anijs- of Strega-likeur (of naar smaak een andere likeur)
• 1 snufje zout
• 6 gram bakpoeder
• Zonnebloemolie om te frituren
• Kristalsuiker om af te werken

Bereidingstijd: 50 minuten

Bereidingswijze

Meng de bloem met het bakpoeder en leg dit op het werkblad of in een ruime kom. Voeg de suiker toe, samen met het ei, de zachte boter in kleine stukjes, citroenschil, vanille, zout en de likeur. Kneed alles tot een zacht en samenhangend deeg. Het deeg moet soepel zijn en licht vettig aanvoelen, maar niet plakken.

Wikkel het deeg in folie en laat het ongeveer een half uur rusten op kamertemperatuur. Neem daarna kleine stukjes deeg en rol ze tussen je handpalmen tot gladde balletjes ter grootte van een kastanje. Voeg geen extra bloem toe; dat is niet nodig.

Verhit de olie in een pan met hoge rand tot ongeveer 170–175 °C. Frituur steeds een paar balletjes tegelijk en laat ze rustig rondom goudbruin worden. Dit duurt maar een paar minuten. Haal ze met een schuimspaan uit de olie en laat ze uitlekken op keukenpapier.

Rol de castagnole terwijl ze nog warm zijn door kristalsuiker. Zo blijven ze vanbinnen lekker zacht en krijgt de buitenkant een fijne structuur.

Tip: de castagnole zijn ook heerlijk om te dippen in sanguinaccio, de klassieke Italiaanse chocoladesaus die rond carnaval wordt geserveerd. Klik hier voor het recept van de sanguinaccio.

Buon appetito!

Kookboek Italiaans koken met Felicia

Nog veel meer heerlijke, authentieke recepten uit de Italiaanse keuken heb ik verzameld in het digitale kookboek Italiaans koken met Felicia. Met deze authentieke recepten in de hand kun je moeiteloos de meest traditionele gerechten bereiden en jezelf verwennen met de smaken van Napels en omgeving.